Teoria poznania
Sofiści doszli do wniosku, że poznanie przez człowieka nie może być pewne, jednorodne i nieomylne. Twierdzili, że możliwości poznawcze człowieka są bardzo ograniczone. Zaprzeczali jakoby człowiek miał możliwości przy obecnym stanie wiedzy być zdolny do poznania w pełni wszystkiego, co go otacza. Cechowała ich ogromna niewierność w ocenie możliwości ludzkiego poznania. Głosili, że ludzkie możliwości poznania są ledwie na minimalnym poziomie, a jakiekolwiek uogólnienie czy upowszechnienie wszelkich ludzkich możliwości w tej sferze jest niemożliwe. Wychodzili z tezą, że poznanie cechuje się takimi oto cechami. Po pierwsze jest sensualistyczne - polega jedynie na wrażeniach zmysłowych, nie zaś umysłowych. Drugą istotną cechą był relatywizm. Nie ma jednej prawdy, prawd jest wiele i niekoniecznie prawda jednego człowieka musi być prawdą drugiego. Stąd dochodzili już do praktycyzmu - istotniejsza jest ta prawda, która w praktyce daje więcej człowiekowi niż inna. Ważny był też konwencjonalizm - wszelkie niby ogólne prawdy są tylko umową społeczną, nie zaś naturalnymi prawidłami.